Column | “De aftakelingsfase is begonnen”

Het gebeurde zo’n drie maanden terug. Voordat ik mijn haar rood verfde. Ik was mijn coupe aan het stylen voor de spiegel, toen ik niets vermoedend iets glinsterends tussen mijn donkerbruine haren zag dwarrelen. Was het een verloren sprietje van de kerstversiering? Was het een glittertouwtje van het speelgoed van mijn dochter? “Nee hè, dat zal toch niet?”, was mijn volgende gedachte. Maar ja hoor. Hij piepte er glansrijk doorheen. Die eerste – ja allereerste! – grijze haar. Of nou ja, moet ik hem wit noemen? Het was eerder een soort albinohaartje die bij mijn donkere manen afstak.

En weet je, het gevoel van ouder worden, drong tóen pas tot mij door. Ik was gewoon in de aftakelingsfase beland! Ja, ik ben inderdaad 33 jaar. En ja, ik weet dat er vele mensen al in hun begin twintiger jaren aan moeten geloven, maar toch was ik er heilig van overtuigd dat ik nooit grijs zou worden. Een desillusie? Absoluut, ik behoorde blijkbaar toch tot die gewone burger die op den duur grijs zou worden.

Dus: ik ging mijn haar verven. Toeval, dat wel, maar het kwam op dat moment wel heel goed uit. In mijn studentenjaren zat ik namelijk achter een mannelijke klasgenoot die mij volledig deed verbazen. Op zijn 22ste had hij zeker al tientallen – al dan niet honderden – grijze haren op zijn ietwat bollige achterhoofd zitten. Ik heb daar zeker een stuk of tien keer naar moeten staren en werd met mijn neus op de feiten gedrukt. “Het zal je maar overkomen”, dacht ik met enige regelmaat. Zo jong grijs worden, nee dat wilde ik absoluut niet!

En zo gingen er jaren voorbij zonder dat er maar één haar op mijn hoofd er aan dacht (yes, wat een geweldige woordspeling) om zich tot een witte sneeuwspriet á la Elsa om te toveren. Aan mijn haar geen polonaise. Dat werd mijn lijfspreuk en ik liet me niet in het veld slaan. Ik zou niet grijs worden.

Het lot besloot het helaas iets anders aan te pakken. Er werd namelijk zonder enig overleg een ouderdomsgen bij mij in gang gezet. Gewoon. Zomaar. Alsof het niets voorstelde. Ik werd zonder pardon naar de andere kant gegooid van het leven. Het leven waarin je een soort grijze muis wordt, niet meer bij die frisse, jonge – al dan niet super hippe – mensen hoort en in een muurbloempje veranderd. Afgeschreven. Afgedaan. Weg foetsie alle aantrekkelijkheid.

Ondanks alle ellende die nu natuurlijk niet meer door Moeder Natuur terug gedraaid kan worden, vind ik het ook wel weer cool. Ik ben nu ontzettend wijs en heb een leeftijd bereikt die respect afdwingt, want hé, ik heb potverdorie al één grijze haar! Een wandelende encyclopedie, een vraagbaken voor jong en oud, een moeder die terecht een moeder genoemd kan worden (zal het door al die vermoeiende en slapeloze jaren komen?) en een vrouw die wat mee gemaakt heeft. Dus mensen, be aware, ik ben geworden wie ik ben en don’t mess with me.

Ik hou van mezelf en van dat onschuldige, grijze sliertje die op mijn voorhoofd prijkt. Of had ik hem nu er al uitgetrokken?

 

Wanneer ontdekte jij je eerste grijze haar? Laat je het zo of ga je het verven? 

Liefs Liset

3 Reacties

  1. V Willemse
    7 januari 2017 / 21:05

    Haha ik vind een paar grijze haren altijd wel stylvol staan ;-P

  2. 8 januari 2017 / 10:45

    Herkenbaar. Ik ben ook al een tijdje over de 30 en alles wat maar een beetje grijs lijkt trek ik eruit. Het zijn vaak ook wat dikkere haartjes dus makkelijk te vinden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.