Hoe ziet vriendschap eruit als je chronisch ziek bent?

IMG_2529

Als je mijn blog al langer volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik chronisch ziek ben. In het kort komt het er op neer dat ik op mijn 24ste te horen kreeg dat ik endometriose heb en sinds die tijd is mijn leven behoorlijk veranderd. Natuurlijk waren mijn klachten/symptomen in die tijd op zijn hoogtepunt en lag ik vaak in de lappenmand. Op zo’n moment ben je afhankelijk van de mensen die begrip voor je hebben en je steunen in deze periode. Maar kan vriendschap een chronische ziekte aan? Blijven je huidige vrienden altijd je vrienden? Daar kun je behoorlijk veel vraagtekens bij zetten, want voor iedereen is dat weer anders. Ik kan je zeggen dat ik vriendschappen ben verloren, maar ik heb er ook nieuwe bij. Waar het op stuk liep? Ik vertel er meer over!

De vriendschappen die ik voor de diagnose endometriose had, waren goed. Mensen waar ik veel mee kon delen, mee ging stappen, leuke dingen deed, maar ook een traan kon laten. Het was goed en ik voelde me erg fijn met de mensen om mij heen.

Toen ik op mijn 24ste zodanig ziek werd, veranderde mijn leven natuurlijk enorm. Ik kon mijn huis niet meer uit, was niet meer in staat om te werken, kon zelf geen boodschappen doen of überhaupt ergens heen gaan. Het was een periode waarin mijn actieve leven van wekelijks salsadansen en een 32-urige werkweek verleden tijd was. Ik onderging meerdere operaties en slikte en spoot verscheidene medicijnen om de endometriose onder controle te krijgen. Helaas…het was niet zaligmakend en ik moest een proces in waarin ik mezelf ging accepteren, met alle grenzen van dien. Ik voelde me geen deel meer van de maatschappij, ik werkte immers niet meer en ook mijn sociale leven lag op een gat. Ik kon er niet aan mee doen omdat mijn lichaam dat niet aankon, hoe graag ik ook wilde!

Juist in zo’n moeilijke periode is het erg belangrijk en fijn als je in een liefdevolle omgeving zit en mensen om je heen hebt die er voor je zijn. Ik mag me dan ook heel gelukkig prijzen met een fantastische vriend en ouders die me no matter what steunen. Zonder deze mensen zou het leven verdraaide moeilijk zijn geweest en dat meen ik oprecht.

Het klinkt misschien een beetje sneu, maar qua vriendschap heb ik één goede vriendin gehad die me er door heen sleepte. Ze steunde me, was heel attent en met haar kon ik over alles praten waar ik zo mee zat. Het was geen makkelijke periode en ik heb veel te verwerken gehad. Een luisterend oor en iemand die je steunt is dan zo ontzettend fijn. Natuurlijk was ik er ook voor haar als het niet lekker ging. Een vriendschap moet in balans zijn en het moet van twee kanten komen. Als het alleen maar om één iemand gaat in de vriendschap dan werkt het niet. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het natuurlijk niet alleen maar om mij draait, maar als het met één van twee niet goed gaat, is vriendschap iets natuurlijks en ben je er voor elkaar.

Helaas heb ik ook een vriendin los moeten laten. Ik merkte dat sommige vriendschappen niet opgewassen waren tegen een grote portie leed. Dit had ik helemaal verkeerd ingeschat en bleek het achteraf dus toch geen echte vriendin te zijn. Voor haar was het belangrijker dat je het leuk met elkaar had en ze had geen zin in ‘gedoe’. Dat is best even moeilijk als je in zo’n kwetsbare periode zit.

Nu ben je misschien benieuwd naar de details en dat wil ik best even toelichten:

Een vriend van me liet bijvoorbeeld niets meer horen na een grote operatie. Pas na een paar maanden belde hij weer op en vroeg nonchalant hoe het ging. En niet eens over de operatie…Wat mij vooral opviel, is dat mensen niet durven te vragen hoe het echt met je gaat. Natuurlijk mag je me vragen hoe het gaat en dan antwoord ik altijd ‘goed’. Maar als je dieper doorvraagt, gaat het misschien helemaal niet zo goed als je denkt.

Ik heb één goede vriendin (die ik al mijn hele leven heb gekend) op een andere manier leren kennen dan ik had verwacht. Zo belde ik haar een keer in nood toen ik een paar dagen thuis was na een grote operatie. Ik had zoveel pijn bij iedere beweging, dat ik op advies van het ziekenhuis naar de eerste hulp moest. Omdat wij toen nog geen auto hadden, belde we haar op of ze ons naar het ziekenhuis kon brengen omdat ik heel veel pijn had bij mijn operatiewond (later bleek dit om een inwendige ontsteking te gaan en werd ik opnieuw opgenomen). Zij had een auto en woonde niet heel ver van mij vandaan. Ze antwoorde nonchalant dat ze niet kon helpen omdat ze naar een feestje ging en geen tijd had om een ritje naar het ziekenhuis te rijden. Ik kon wel een taxi bellen volgens haar…

Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig best wel een beetje onzeker ben voor nieuwe vriendschappen, terwijl ik zo van lol maken en goede gesprekken houd. Er komt namelijk een moment waarop je moet vertellen dat je chronisch ziek bent en wat vinden ze daar dan van? Mijn ziekte voelt vaak als een ongewenste gast die op mijn schouder zit en die het feestje komt verstoren. Wat vinden ze ervan dat ik geen garantie kan geven op afspraken die we hebben? Dat ik met enige regelmaat zo ziek ben dat ik de afspraak wéér moet verzetten omdat ik pijn heb? Dat ik een ander leven leid dan een gemiddeld iemand? Terwijl ik zo opknap van leuke afspraken!

Gelukkig heb ik inmiddels weer leuke mensen ontmoet die weten dat ik ziek ben en dat ook accepteren als ik een keer de afspraak niet na kan komen. Wat betekent dat veel voor mij! Het begrip dat het niet altijd gaat of gewoon de draad weer oppakken als je elkaar een tijdje niet hebt gezien. Ik vind dat goud waard. Ik wil absoluut geen zielig vogeltje zijn, maar ik heb wel zo mijn beperkingen die ik zelf heb geprobeerd te accepteren.

Ik ben zo blij dat ik nu weer fijne mensen om me heen heb die accepteren hoe ik ben en het niet als een nadeel zien dat ik chronisch ziek ben. Ik hoop in ieder geval veel meer te zijn dan dat!

Wat vind jij belangrijk in een vriendschap?

handwritten-liefs-liset

35 Reacties

  1. 1 oktober 2015 / 06:52

    Ik begrijp je goed.
    Ben ook ziek.
    Sommigen begrijpen het niet.
    Herken ik de dingen in jouw verhaal.
    Goede vrienden en vriendinnen maar ook familie is zo belangrijk.

    Sterkte en een fijne dag Xoxo

    • 1 oktober 2015 / 07:05

      Wat vervelend dat je ook ziek bent, heel lastig als daar geen begrip voor is! Daarom is een positieve omgeving zo belangrijk. Jij ook heel veel kracht gewenst!

  2. 1 oktober 2015 / 07:10

    Ik heb even moeten googelen om te lezen wat endometriose ook alweer is. Had er wel van gehoord maar wist het fijne er niet van. Wat een reality check om te moeten concluderen dat sommige vriendschappen niet zijn opgewassen tegen zoiets. Dat lijkt me voor jou ontzettend pijnlijk. Ik kan me er serieus niks bij voorstellen een vriendin dan te laten vallen. Bel maar een taxi, really?! Ik zou denk ik die vriendin zijn die om de haverklap vraagt hoe het gaat, tot vervelens toe 😉 Maar ik word dan ook vaak over-attent gevonden haha. Nou ja je moet maar zo zien: je leert zo wel de mensen kennen die er écht toedoen in je leven.

  3. 1 oktober 2015 / 09:18

    Ik vind het echt heel erg om te lezen dat een vriendin je vertelde om “maar een taxi te nemen” terwijl je door een arts was verteld om naar de eerste hulp te gaan, ik vind dit echt vreselijk voor je 🙁

  4. 1 oktober 2015 / 09:26

    Wat vervelend Liset! <3 Maar aan de andere kant ook maar goed dat je er op deze manier achter bent gekomen dat het geen oprechte vrienden zijn die niet alles voor je over hebben. In het begin is het natuurlijk heel naar en verdrietig, maar achteraf alleen maar beter denk ik? Zelf ben ik niet chronisch ziek, maar heb in het verleden wel een zware rug operatie gehad, op dat moment viel het mij ook op dat veel mensen waarvan je dacht dat het je vrienden waren, ineens minder interesse/begrip hadden, erg jammer! Maar door dat soort situaties leer je echt kennen wie je echte vrienden zijn. En ik heb liever één goede en oprechte vriendin dan een paar oppervlakkige!

  5. 1 oktober 2015 / 09:43

    Jeetje, wat is dit heftig! Een nare ziekte zo hebben is al een ding, maar vriend(innen) die je daardoor eigenlijk laten vallen (bel maar een taxi, excuse me!??!!). In dat soort nare situaties leer je je echte vriendinnen absoluut kennen. Ik heb niet een chronische ziekte gehad, maar ben wel heel lang ziek geweest. Dan leer je ook je vriendinnen wel kennen..

  6. 1 oktober 2015 / 11:39

    Jeetje, wat naar! En bel maar een taxi, are you kidding me!
    Herkenbaar wat je schrijft. Koester de vriendschappen waarvan je weet dat ze wél voor altijd zijn ♥

  7. 1 oktober 2015 / 11:45

    Ik vind het zo knap hoe jij je hier door heen worstelt. Heb daar heel veel respect voor. Ben ook zo blij voor je dat Bloggen jou zoveel vreugde geeft ?.

    M.b.t. vriendschappen heb ik in grote lijnen hetzelfde meegemaakt. Eerst deed het onwijs veel pijn. Nu besef ik dat het beter is zo. Ik geloof dat je in het leven mensen ontmoet om een reden.

  8. artisticstateofmind
    1 oktober 2015 / 11:59

    Gelukkig herken ik dit niet. K kreeg een chronische ziekte op mn 12e en ben nu 21. De vriendschappen die ik toen had.. heb ik nog. T zijn er weinig en ja ik voel me wel eens alleen.. maar het zijn wel echte vriendinnen. Die me wel midden in de nacht komen helpen als t nodig is! Daar prijs ik me zeer gelukkig mee.

    • artisticstateofmind
      1 oktober 2015 / 12:01

      Al heb ik wel vaak opmerkingen van buitenstaanders en dat vind ik ook verschrikkelijk erg. Mensen moeten eens niet zo snel oordelen! En elkaar met rust laten.

  9. 1 oktober 2015 / 13:13

    Mooi en herkenbaar blog. Triest dat je ervaring genoeg hebt om het zo goed te kunnen beschrijven. Zelf heb ik op mijn 33e kanker gehad en werd er op mijn 34e vervroegde overgang geconstateerd. De enige manier om kinderen te krijgen, was via eiceldonatie. Toen ik daar met een vriendin over sprak, niet eens met de intentie haar te vragen haar eicellen te doneren, kreeg ik ongevraagd als antwoord dat ik geen eitje van haar zou krijgen. WTF? De vriendschap is nooit meer geworden, wat het geweest is. Inmiddels hebben we een zoontje dankzij een lieve, heldhaftige collega van mijn vriend. Een kennis, die inmiddels een dierbare vriendin is geworden. Leed test vriendschappen en je leert je vrienden kennen op een manier die normaal niet zou gebeuren. Ik probeer het maar als een kostbare les te zien. xoxox

    Btw, ik heb de link van je blog gedeeld met de pagina van Onzichtbaarziek op fb. Wie weet publiceren ze het daar en krijgt je verhaal meer aandacht. Gewoon, omdat ik vind dat dit verhaal het verdient. 🙂

  10. 1 oktober 2015 / 13:24

    O, mijn comment is weg? Ik had getypt dat ik geen idee had, omdat je altijd zo enthousiast en leuk bent. Dat je dan met zoiets loopt is heftig. Jammer ook dat mensen je laten vallen zodra het niet goed gaat, maar gelukkig weet je nu wel wie je echte vrienden zijn. xx

  11. 1 oktober 2015 / 14:19

    In dit soort situaties zie je gelijk wie je echte vrienden zijn. Ik vind het zo erg dat mensen sommige dingen gewoon niet kunnen begrijpen!

  12. 1 oktober 2015 / 14:43

    Heel herkenbaar, zelf ook chronisch ziek en probeer hier zo positief mogelijk onder te blijven. Ik heb uiteindelijk gekeken naar wat ik wel kon en ben een eigen webshop begonnen. In het begin heb ik niet medegedeeld over mijn ziekte omdat ik niet wilde dat men mij zielig vond. Later heb ik in “over ons” wel over mijn ziekte geschreven puur omdat ik het positieve naar boven wil halen en dat je moet proberen om, ondanks alles, het beste er van maken.

  13. 1 oktober 2015 / 15:03

    Ik vind het altijd zo onbegrijpelijk hoe mensen kunnen reageren op (chronisch) zieken. Vaak lijkt het ontzettend egoïstisch maar soms denk ik dat het veel dieper moet gaan dan dat. Zou het bijvoorbeeld zijn dat mensen zich gewoon geen raad weten en misschien wel bang zijn? Wat erg van die vriendin zeg dat ze je geeneens even wilde brengen.

  14. 1 oktober 2015 / 15:46

    Getsie, wat vreselijk dat je mensen zo leert kennen. Ik weet niet beter of ik ben ziek, dus dan ga je daar misschien iets anders mee om. Maar inderdaad, je grenzen aangeven tot daar aan toe, maar of je omgeving het accepteert is een tweede. Gelukkig heb je nog mensen die er écht voor je zijn, met een lach en een traan. En mensen die een feestje belangrijker vinden dan een nood ritje naar het ziekenhuis zou ik toch liever kwijt dan rijk zijn. Het moet wel van twee kanten komen natuurlijk! xo Daisy

  15. 1 oktober 2015 / 16:11

    Gek hé, dat je denkt dat een vriendschap heel goed is terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. In dat soort nare periodes kom je er inderdaad achter, wat inderdaad super onhandig is omdat je dan al heel kwetsbaar bent! Gelukkig heb je wel een goede vriendin die je er door heen sleepte!

  16. 1 oktober 2015 / 16:51

    Ik kan mij zo goed vinden in wat jij schrijft. Vele vriendschappen en mensen zijn gewoon niet opgewassen tegen alle negatieve en nare dingen die een ziekte in slechte periodes met zich meebrengen. Ze zitten niet te wachten op onzekere verhalen en alle ellende die je op dat moment meemaakt. En dat terwijl je wel een lief en vriendelijk woord van een ander kan gebruiken omdat je eigen wereld in zo’n roller coaster zo klein word. Ook toen ik weer wat opknapte konden vriendinnen er niet mee leven dat ik vaak een afspraak af moest zeggen en keuzes moest maken. Vooral als hij bijvoorbeeld een andere keuze hadden gemaakt konden ze nogal bot en verbaasd reageren. Die mensen heb ik voor mijn eigen bestwil dan ook achter mij moeten laten, het bracht simpelweg teveel stress en onrust met zich mee. En dat resulteerde in veelal over mijn renzen gaan met een terugval al gevolg.

    Fijn om jou stukje te lezen, hoe gek day voor anderen misschien ook zal klinken. Het is goed om te lezen dat je niet de enige bent die dit meemaakt en hiermee moet leven. Leven met een chronische ziekte is al lastig genoeg voor jezelf, laat staan hoe lastig het is voor mensen die de klachten niet ervaren. En dan merk je dat er maar weinig mensen zich echt in kunnen leven. Jammer. Het had allemaal zo leuk en gezellig kunnen zijn denk ik dan : )

  17. 1 oktober 2015 / 19:58

    Ik begrijp dit artikel helemaal! Toen ik ziek werd, of eigenlijk moe, verloor ik ook heel veel vrienden. Er was geen begrip en ik stelde me aan. Tot de diagnose chronische vermoeidheid te voorschijn kwam. Tot de dag van vandaag heb ik niets meer van ze gehoord.. Tja, en dat waren goede vrienden!

  18. Joyce
    1 oktober 2015 / 21:27

    Je lijkt me zo’n lief persoon! Wat rot dat je op zn manier erachter moet komen wie je echte vrienden zijn. Ik hen helaas te vaak mee gemaakt dat ik niet op vrienden kon vertrouwen en een beetje het vertrouwen in echte vriendschap verloren. Ik zal er altijd voor mijn vrienden zijn hun helpen en een luisterend oor bieden, leuke dingen met ze blijven doen maar ik houd het van mij kant oppervlakkig en laat liever niet te veel over mijn dingetjes aan hun los.

  19. Kara
    1 oktober 2015 / 21:27

    Heel herkenbaar! Ik was mijn hele leven al ziek, maar toen ik 16 was ging het helemaal mis, helaas. Veel mensen verloren, maar ook zoveel mensen ervoor teruggekregen! En wat je zegt over de angst voor nieuwe vriendschappen is ook echt heel erg herkenbaar, maar soms moet je in het diepe springen en kom je voor verassingen te staan. “Life isn’t about not getting hurt, it’s about deciding who is worth hurting for” vind ik dan altijd een hele mooie.
    Veel sterkte/liefs,
    Kara

  20. 1 oktober 2015 / 23:35

    Ik heb hier veel over gesproken met mensen, en ik vind het belangrijk dat ik slechte dagen/weken/maanden mag hebben bij iemand zonder dat het dingen kapot maakt. Ik vind het belangrijk dat ik “nee” tegen iets kan zeggen omdat het mentaal of fysiek even niet gaat. Ik vind het belangrijk dat mensen begrijpen dat ik soms liever niet langskom om te zien hoe iemand die dingen doet waar ik van droom, maar die ik nooit zal kunnen doen.
    Daarnaast vind ik het, net als bijna iedereen, belangrijk dat ik mag zwijmelen over knappe acteurs, kleine dingen mag delen.
    Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn en weten dat ze zowel de enthousiaste als de depressieve versie van mezelf waarderen en accepteren. En uiteraard, hoop ik dat andere mensen het gevoel hebben dat ze dit bij mij OOK allemaal kunnen! Ik ben gezegend met een aantal van deze bijzondere mensen en koester deze vriendschappen zoveel ik kan.

  21. 2 oktober 2015 / 02:34

    Wat goed dat je dit durft te vertellen. Erg heftig! Ik herken mij er helemaal in. Ik ben dan wel niet ziek zoals jij, maar ik heb een heftige periode meegemaakt en daardoor heb ik soms mij buien. Waarbij ik soms afspraken afzeg omdat ik geen zin heb of het niet trek. Gelukkig heb ik veel vrienden die dat snappen, maar ben er ook een paar verloren. Zo leer je wel je echte vrienden kennen. Gelukkig heb je nu leuke mensen om je heen dit dat snappen.

    Liefs Wendy

  22. Priscilla
    2 oktober 2015 / 15:45

    Sneu hoe sommige mensen je zo hard kunnen laten vallen. Heb het ook meegemaakt met mijn ex. Zijn vrienden vonden mij niet meer leuk omdat ik zo vaak naar het ziekenhuis moest, zoveel moe was, zoveel pijn had enzovoort. Op den duur was hij het zelf ook beu en maakte hij het uit. Ik zeg tegenwoordig juist snel dat ik chronisch ziek ben. Als ze dan er iets op tegen hebben, weet ik het meteen. Ik heb geen tijd en energie om mijn kracht te spenderen aan dit soort mensen dus beter meteen kappen dan pas achteraf de klap in m’n gezicht te krijgen.

    • Kara
      2 oktober 2015 / 16:01

      Rot voor je joh! Ik zie zelf ook dat het natuurlijk veel met mijn vriend doet dat ik zo(veel) ziek ben. Toch vind ik niet dat je dat helemaal kan zeggen, want soms denken mensen het aan te kunnen en blijkt dat dan gaandeweg niet het geval… Ik vind dat dan wel lastg, maar ik vind ook dat daar ruimte voor moet kunnen zijn, het is nou eenmaal niet alleen zwaar voor ons. Sterkte!

  23. 2 oktober 2015 / 17:51

    Ik wist helemaal niet dat je chronisch ziek bent. Je artikel is helaas erg herkenbaar voor mij. Ik heb CVS en fibromyalgie en ben hierdoor al veel vriendinnen verloren. Zelfs mijn beste vriendin die ik al 18 jaar ken, laat nauwelijks nog iets van zich horen. Dat doet pijn, maar zo besef je inderdaad wie er écht om je geeft en wie niet.

  24. 3 oktober 2015 / 10:14

    Wow wat een gemene belachelijke opmerking toen je een vriendin opbelde om je te brengen naar het ziekenhuis dat je maar een taxi moest nemen en dat ook nog vanwege dat ze naar een feestje ging. Wat is er toch mis met sommige mensen?
    Ik ben ieder geval ook chronisch ziek, al sinds mijn 11 jaar en de laatste jaren is het nog 10 keer verdubbeld. Ik weet dus hoe lastig het kan zijn vriendschappen en een chronische ziekte. Ik heb gelukkig nooit zo’n opmerkingen gehad, maar ik heb wel ooit van die opmerkingen gehad van bijvoorbeeld een vriendin als ik dan een dagje met haar wegging en ik uitlegde dat ik best vroeg wilde opstaan, maar dat ik niet om 6 uur kon opstaan (ik ben namelijk zo extreem misselijk in de ochtend en dat houdt dan de hele dag aan, dus dan kan ik sowieso niet eens weg) en toen kreeg ik zo’n opmerking van “ja niemand vindt vroeg opstaan leuk” oh toen kon ik haar wel wurgen en ik heb haar even goed gezegd hoe gemeen dat is om te zeggen en er zijn vast nog wel wat ergere opmerkingen terug te halen die nog gemener waren.
    Ik heb wel veel vriendschappen verloren, maar ook een groot deel omdat je ouder wordt en veranderd, maar ook door het ziek zijn. Al had ik de pech dat ik én chronisch ziek was en daarbij ook nog een depressie, angststoornis en BDD ontwikkelde. Ik ben eigenlijk vooral mensen verloren doordat ik zo ongelofelijk afstandelijk deed – al deed ik dat niet expres, ik durfde gewoon het niet meer aan om met mensen om te gaan. Ik heb gelukkig veel mensen die mijn ziekte accepteren en er ook mee om kunnen gaan, maar je hebt altijd mensen die even lekker k*t reageren. Alleen is dat bij mij vaak mensen die ik weinig zie en dan te horen krijgen dat ik ziek ben en dan vooral als ik uitleg dat ik veel niet meer kan of gewoon bepaalde mensen die tegen iedereen zo reageren.
    Ieder geval goed dat je hierover schrijft! Het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben (en misschien ook wel fijn voor jou om te weten dat je niet de enige bent).

  25. Elisabeth
    3 oktober 2015 / 23:17

    Herkenbaar.
    Het kan soms zo hard zijn. Zo vroeg ik ook iemand of ze me naar het ziekenhuis te brengen. Ze deed het met een lange neus. Onderweg vroeg ik het aan haar en haar reactie was: “Ik heb toch wel wat beters te doen op mijn vrije dag!”
    Ze zette me af bij het ziekenhuis en ik zei dat ik me wel redde. Ik heb me het hele ziekenhuis door gesleept en weet niet hoe ik uiteindelijk bij de afspraak terecht ben gekomen. Volgens mij ben ik er nog een ruime maand lichamelijk total loss van geweest.

    Met diezelfde “vriendin” nog eens in een *clash* geraakt omdat ze het wel vervelend vond worden dat ik haar om hulp vroeg en haar “nergens” mee kon helpen.. (Terwijl zij tijdens haar verhuizing onze hulp afwees omdat ze al zoveel mensen hadden die kwamen helpen.. dus) Uiteindelijk hebben we het nog geprobeerd uit te praten, maar niet naar tevredenheid.

    Ze gaf een feestje waar ik niet welkom voor was.. en dat was het dan. Einde ‘vriendschap’.

    Ik blijf het wel lastig vinden als ik iemand niet meer zie vanwege mijn MS. Tenminste dat denk je dan meteen. Dat het wel aan je ziekte zou liggen..

    Maar gelukkig was mijn vriend ook zo lief om me er ook op te wijzen dat veel vriendinnen nu een druk gezinsleven hebben, interesses en tijdsbesteding veranderen.. Toch is het een lastige, je niet te laten lijden/leiden door eerdere negatieve ervaringen vind ik.

    Ik word steeds voorzichtiger in het vertellen hoe het echt met me gaat, omdat je je toch laat leiden door die ervaring met die vriendin. Te gauw ben ik bang dat ik “teveel ben”.

    Werk aan de winkel dus 😉

  26. Melissa C
    6 oktober 2015 / 15:31

    In tijden van nood leer je pas echt je vrienden kennen! Zeker koesteren, want echte vriendschap is iets moois en zeldzaam!

  27. 9 oktober 2015 / 23:21

    Onbehoorlijk dat een “vriendin” je niet eens naar het ziekenhuis wilde brengen, ik vind dat heel erg.. Vriendschap gaat niet om hoe vaak je elkaar ziet en of een afspraak verschoven moet worden. Gaat ook om inleven, vertrouwen en aandacht! Naar dat het je zo belast terwijl ik het bijvoorbeeld helemaal niet als vervelend ervaar als je een afspraak verzet. Je bent meer dan dit 🙂

  28. 24 oktober 2015 / 14:40

    Erg herkenbaar! Ik had na een operatie aan een cyste (ik heb ook endometriose) een vriend gevraagd mij te helpen, want ik kon niet eens zelf naar de wc lopen en hij zat de hele dag naast mij op de bank met mijn laptop op schoot waar hij een game op had geïnstalleerd, te gamen. Toen mijn schoonmoeder langs kwam en in de keuken thee voor mij ging zetten, zei hij: “als je er toch staat, kun je voor mij ook wat drinken meenemen?”
    Zo herkenbaar dat sommige vrienden ineens laten zien dat ze helemaal geen vrienden zijn en dan vooral op zulke momenten, dat maakt het extra pijnlijk.

  29. Maria
    31 januari 2016 / 10:06

    Ik was aan het googelen en kwam op je blog terecht. Ik zocht op “Ik wil vrienden maar ben ziek”.
    Wat een verhaal van je vriendin en dat ze een feestje belangrijker vond. Echt vervelend. Ik vind het trouwens wel knap van je dat je in staat bent om wat van je leven te maken en nieuwe mensen om je heen hebt.
    Ik weet gewoon niet hoe ik dit moet doen. Heb mijn werk moeten opgeven omdat ik zo ziek ben. Ik heb helaas geen diagnose, daar ben ik nog steeds op zoek naar. Ik heb erg veel last van oorsuizen en heb blijkbaar chronische hoofdpijn, aangezien ik bijna elke dag hoofdpijn heb. Mogelijk ook aangzichtspijn. Ik voel me best alleen en zeker nu, ik niet meer werk. Gelukkig heb ik steun van mijn man en dochter. Maar ik mis wel een stel gezellige vriendinnen, waar je ook op kan vertrouwen.
    Kennissen die ik had vonden mij alleen leuk toen ik niet ziek was en van alles kon doen. Ook nieuwe vrienden waren opeens uit beeld verdwenen nadat ik ziek werd.
    Ik vraag me gewoon af hoe je aan nieuwe vrienden komt als je chronisch ziek bent.

    • Kara
      31 januari 2016 / 12:16

      Hey Maria, wat rot voor je.

      Er is niet echt een handboek voor ofzo, maar je hebt een facebook pagina “onzichtbaar ziek” die heeft ook een geheime pagina, waar je inderdaad steun en dergelijken kan zoeken.

      Ze hebben verder ook een site en dergelijken met van alles en nog wat, ook regelmatig een verhaal van een van “ons”. Misschien dat je wel iemand tegen komt met dezelfde symptomen, die wel een diagnose heeft.

      Heel veel sterkte alvast, ik was nog te jong om te werken, maar ben toen mijn school en dergelijken verloren, dus ik snap heel goed waar je vandaan komt!

      Veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.