Persoonlijk | Wat chronisch ziek zijn (endometriose) met mijn zelfvertrouwen deed

Wat chronisch ziek zijn met mijn zelfvertrouwen deed

Af en toe schrijf ik op mijn blog over mijn (chronische) ziekte endometriose. Bijvoorbeeld wat het betekent voor de rest van je leven en wat het doet met vriendschappen. Dit keer wil ik graag vertellen wat het met mijn zelfvertrouwen heeft gedaan. Het voelt namelijk voor mij alsof mij leven in tweeën is gehakt nadat ik de diagnose endometriose kreeg. Dat klinkt misschien heel dramatisch en sneu om te zeggen, maar voor mij is mijn leven wel enorm veranderd. Met vallen en opstaan ben ik nu zo’n acht jaar verder en heeft mijn zelfvertrouwen gaandeweg ook een dikke knauw gekregen. Niet alleen door de ziekte die fysiek zwaar is, maar ook door het acceptatieproces wat bij mij heel moeilijk was.

Laat ik voorop stellen dat als je zelf niet te maken hebt gehad met (ernstig en/of chronisch) ziek zijn, je je onmogelijk kunt voorstellen hoe dat is. Natuurlijk begrijpt de één het beter dan de ander, maar ook ik had geen idee hoe dat zou zijn. En ook logisch, want je houdt je daar in het dagelijks leven (en als alles goed gaat) helemaal niet mee bezig. Ik dus ook niet!

Wordt je in één keer fysiek beperkt in je doen en laten, dan zijn er ineens een heleboel dingen die anders zijn. Zo wordt je dus ook afhankelijk van de mensen in je omgeving. Ik vond – en vind nog steeds – het moeilijk om anderen om hulp te vragen. Ik wil niemand belasten en ik vind het verschrikkelijk als er speciaal met mij rekening moet worden gehouden omdat ik het fysiek niet kan volhouden of niet kan mee eten met het standaard menu (vanwege slecht functionerende darmen). Ik voel me dan zo’n zeikerd en veeleisend iemand. Misschien ervaart de andere persoon dat helemaal niet zo, maar dat ligt echt bij mij. De afgelopen jaren was dit voor mij erg moeilijk en wilde ik gewoon ‘normaal’ zijn en niet altijd degene zijn die dan ‘speciaal’ behandeld moest worden. Ik wilde gewoon opgaan in de rest van de mensen. In talenten wil ik juist uitblinken en gezien worden, maar met mijn ziekte wilde ik niet mijn zwakte en kwetsbaarheid tonen.

Op een gegeven moment kreeg ik zoveel klachten dat gewoon lopen er voor mij even niet inzat. Ik ben iemand die er van houdt om er op uit te gaan, maar als je rug en buik zoveel pijn doet bij een paar meter lopen, dan hou je het gauw voor gezien. En wat was de oplossing als ik graag op pad wilde? Een rolstoel. Het was echt een uitkomst en ik kon weer vooruit – letterlijk. Toch was er een soort schaamte als ik in de rolstoel zat. Mensen keken me aan van: “Die meid is toch nog jong en ze ziet er niet ziek uit!”. Heel erg, maar het gros van de mensen zitten je echt aan te staren in zo’n rolding. Verschrikkelijk. Ziek zijn is één ding, maar dat mensen je ook nog eens aan moeten staren. Echt belachelijk. Gelukkig maak ik op dit moment niet meer gebruik van een rolstoel, maar ik vond het destijds echt niet fijn.

Sinds een paar jaar ben ik hier makkelijker en soepeler in geworden. En dat is fijn. Het lijkt alsof ik steeds meer vrede krijg en accepteer dat ik ziek ben en zal blijven. Ik probeer het onderwerp niet meer te omzeilen als mensen vragen wat ik voor werk doe. Ik kan namelijk niet meer werken door mijn ziekte en moet me daar niet minderwaardig door voelen. Endometriose blijft groeien in je lichaam als het niet genoeg (door medicijnen) onderdrukt wordt en zal er helaas de rest van mijn leven zoet mee zijn. Het is dan maar beter dat ik leer accepteren dat het zo is! Ik ben blij dat ik dat steeds meer doe en ook gewoon vraag of er soms aanpassingen gedaan kunnen worden als ik bijvoorbeeld een afspraak heb. Anders zou ik veel dingen moeten missen en overslaan. Ik wil gewoon zo veel mogelijk doen wat gezonde mensen ook zouden doen.

De afgelopen jaren zijn een leerschool voor me geweest dat ik me niet teveel aan moet trekken van het spotlight-effect dat chronisch ziek zijn met zich mee brengt. Ik mag meer genieten van de dingen als mensen graag met me mee willen denken en helpen om iets mogelijk te kunnen maken!

Ik ga het natuurlijk niet van de daken schreeuwen en ik vind ook zeker niet dat ik er altijd maar over moet praten (thank god dat ik dat niet doe, haha), maar ik mag het accepteren en aangeven dat er beperkingen voor zijn in de dingen die ik doe. En dat hoef ik niet krampachtig te vermijden.

Heel erg bedankt voor het lezen!

19 Reacties

  1. 30 november 2015 / 06:24

    Ik heb respect voor jou….
    Dat je er op je blog aandacht aan besteed.
    Weet wat het is als men niet aan iemand kan zien dat diegene ziek is.
    Of als iemand die er jong uitziet een beperking heeft.
    Mensen denken vaak die ziet er zo jong uit en kan alles nog wel doen.
    Ook in het ov is niet iedereen even vriendelijk als je vraagt of je mag zitten.
    Ik herken veel van de problemen die je ondervonden hebt die die nog vaak voorkomen.

    Fijne dag Xoxo

  2. 3lles
    30 november 2015 / 08:16

    Erg mooi geschreven. Ik vind het ook erg knap van je dat je het met ons durft te delen!
    Xoxo

  3. 30 november 2015 / 08:19

    Goed dat je dit deelt op het wereldwijde web! Ik kende deze ziekte niet, maar vind het zeer belangrijk dat het onder de aandacht wordt gebracht. Ik hoop dat je zelfvertrouwen nog veel groter wordt!
    XOXO esmee

  4. 30 november 2015 / 08:42

    Het lijkt mij niet fijn om geconfronteerd te worden en mee moeten maken met je eigen ziekte. Accepteren en aanpassen is ook niet altijd makkelijk, al maakt het dat voor onszelf altijd een stuk makkelijker. Ik vind het wel knap van jou dat je erover denkt en hoe je probeert ermee om te gaan.

  5. 30 november 2015 / 10:26

    Herkenbaar, het voor jezelf willen houden, het jezelf sterker doen voorkomen dan dat je misschien bent en vooral het niet anderen willen doen opzadelen met jouw ‘probleem’. Ook al ben ik al 12 jaar ‘ziek’, het blijft een constant leerproces om je grenzen en je wensen te balanceren, zonder jezelf en anderen te kort te doen. Volgens mij ben je al op de goede weg. Onthoud dat je zelf de belangrijkste persoon bent en dat als jij ‘t niet trekt de rest even de boom in kan. xo Daisy

  6. 30 november 2015 / 10:31

    Wat een herkenbaar verhaal. Zelf loop ik al jaren rond met chronische zenuwpijn in mijn gezicht en dat heeft alle aspecten van mijn leven enorm op zijn kop gezet. Ook iets dat niemand letterlijk ‘ziet’. Vooral dit sprak mij aan; Die meid is toch nog jong en ze ziet er niet ziek uit! Als mensen niets aan je zien en jij als persoon het ook niet van de daken af schreeuwt dat je elke dag pijn met je moet meedragen, is het begrip en geduld snel weg. Wat goed dat je hier zo open over bent en er over schrijft, velen zullen zich herkennen in jouw verhaal.

  7. 30 november 2015 / 12:28

    Wow jij bent een blijf een toppertje, en heel mooi en eerlijk geschreven.

  8. Nina Manuhutu
    30 november 2015 / 16:16

    Hoi Liset, ik vind het heel sterk van je dat je schrijft over hoe het is om chronisch ziek te zijn. Ik geloof ook dat je er anderen mee helpt, en dat ze zich gesterkt voelen door jouw verhaal!

  9. artisticstateofmind
    30 november 2015 / 17:04

    Ik vind t altijd moeilijk om te bepalen hoe t anders geweest was. Omdat ik chronisch ziek werd op mn 12e. Wat natuurlijk redelijk vroeg is. K heb het nu bijna 9 jaar.. nog even en het is al mn halve leven.

  10. 30 november 2015 / 17:18

    Ik ken deze ziekte niet en vind ik het echt knap dat je hier zo goed over kan schrijven. Heb echt respect voor je!

  11. 5 december 2015 / 16:30

    Super mooi geschreven, ik sta altijd versteld hoe mensen ziektes accepteren.

  12. Louise
    28 december 2015 / 13:24

    Dank je om dit te delen!
    Ik ben wat jonger dan jij en leef ook al jaren met een chronische ziekte.
    Na het lezen van enkele van je berichten ben je wel echt een voorbeeld geworden voor mij.

    • 28 december 2015 / 14:41

      Dankjewel voor je lieve reactie Louise. Wat vervelend dat jij ook moet leven met een chronische ziekte, we begrijpen elkaar goed in ieder geval! Ik hoop dat het goed met je gaat en ik hoop dat je wat aan mijn artikelen hebt :).

  13. 11 januari 2016 / 12:49

    Ik heb dit met tranen in de ogen gelezen. Echt respect dat je hier zo open over bent. Ikzelf heb een lichte fysieke beperking, waardoor ik ook vaak gebruik maak van een rolstoel bij langere afstanden. Ik heb er lang tegen gevochten, maar het kan nu soms eenmaal niet anders. En die starende blikken, zijn inderdaad heel vervelend. Maar dat zijn dan meestal mensen die nog niks in hun leven hebben meegemaakt, dan staan wij al veel verder in het leven! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.